انتقال و عفونت زایی ویروس HTLV-I

پژوهش گران معتقدند که این ویروس از معدود ویروس هایی است که از طریق ذره ویروسی آزاد منتقل نمی شود و فقط از طریق انتقال سلول های آلوده به ویروس از فرد آلوده منتقل می شود. یعنی ویروس از طریق هوا، دست دادن، روبوسی کردن، عطسه و سرفه، استفاده از ظروف غذا خوری مشترک استخرهای عمومی ( و حتی قسمت بدون سلول خون ) منتقل نمی شود و عمده راه های انتقال آن زمانی است که احتمال انتقال سلول آلوده امکان پذیر باشد.

عفونت انتقال و عفونت زایی ویروس HTLV-I از چهار طریق عمده زیر منتقل می شود:

1- مادر به نوزاد از طریق خورانش از پستان. دادن شیر مادر بعد از آماده سازی و دادن با شیشه با مشورت پزشک مانعی ندارد.

2- تماس جنسی ( بیشتر از مرد به زن )

3- انتقال خون

4- استفاده از سرنگ مشترک آلوده در معتادان تزریقی

اغلب افراد مبتلا بدون علامت بوده و ناقل سالم عفونت محسوب می شوند. در 3-1 در صد افراد آلوده یک نوع اختلال عصبی عضلانی در حدود 3 تا 30 سال بعد از ورود ویروس به بدن ظاهر می شود که به صورت ضعف در تعدادی از ماهیچه های بدن همراه با اختلالات حسی بصورت گزگز شدن دیده می شود. ضعف عضلانی همراه با درد و گرفتگی های ماهیچه ای بیشتر در اندام های تحتانی دیده می شود که می تواند همراه با تحلیل عضلانی و سفت شدگی و کاهش کنترل ماهیچه ها باشد.

این ویروس در کسر کوچکی از افراد آلوده ( یک نفر در 500 فرد آلوده ) بعد از یک دوره کمون طولانی ( 15 تا 20 سال ) احتمال دارد که لسومی سلول T بالغین را ایجاد کند اما افراد آلوده به سرطانهای گوارشی کمتر مبتلا می شوند.

ستاد HTLV-I

ستاد HTLV-I

نو روزنامه

اولین کنگرهHTLV-I